Πολλοί ΠΑΟΚτσήδες, μου έχουν ζητήσει να γράψω κάποια παλαιά γεγονότα με διάφορες φάσεις που έχουν γίνει την δεκαετία που άνθισε ο hooliganισμός στην Ελλάδα, και ειδικά σε αντιπαλότητες με τον ολυμπιακό. Έτσι θα αρχίσω με μια ιστορία του 1984 όταν έπαιζε ΠΑΟΚ-οσφπ.

Ήταν 20 Οκτωβρίου 1984 και ημέρα Σάββατο, και την επόμενη παίζαμε με τον γαύρο στην τούμπα. Έτσι έχουμε κανονίσει να φύγουμε 3 λεωφορεία από τον Πανελλήνιο Σ.Φ. ΠΑΟΚ Αθηνών, από τα οποία το ένα το μεσημέρι που θα έφτανε νύχτα στη Θεσσαλονίκη. Τα άλλα 2 φεύγαμε στις 11:00μ.μ. Αυτή τη χρονιά είχαν κανονίσει να ανέβουν γαύροι στο κρυφό.

 Σημείωση: εκείνα τα χρόνια, όταν πήγαινες κάπου, έπαιρνες και την ευθύνη του που πας, και δε βασιζόσουν σε αστυνομίες με συνοδείες  κ.λ.π. γιατί  πολύ απλά, δεν υπήρχαν. 

Ένα λεωφορείο γαύροι είχαν κανονίσει να ανέβουν Θεσσαλονίκη, και δεν ξέρω με “ποιο σκεπτικό” το έκαναν αυτό. Αυτοί όμως ξεκινούσαν στις 10:30. Εγώ το ήξερα, επειδή ήξερα πολλούς από τους 50 που ανέβαιναν, αλλά  οι άλλοι, και όταν λέω άλλοι εννοώ ΟΛΟΙ, και όχι μόνο αυτούς που ανέβαιναν με το σύνδεσμό μας, αφού δεν είχε ανακοινωθεί πουθενά ότι θα ανέβουν, αφού τότε κοινοποιήσεις ούτε γίνονταν, αλλά ούτε και ανέβαινε ποτέ κανείς, έτσι δεν ήξερε κανείς ότι θα ανέβουν γαύροι.

Έχει περάσει τα μεσάνυχτα όταν τα 2 λεωφορεία που ήμαστε φτάνουμε στην Αλαμάνα. Το πίσω λεωφορείο, ήταν ολοκαίνουργιο (κρατήστε αυτή τη λεπτομέρεια) ενώ το μπροστά που ήμουν εγώ, ήταν ψιλοπακέτο λεωφορείο. Συνήθως στην αλαμάνα κάναμε στάσεις 15'-20' περίπου, αλλά τότε λόγω του ότι στο πίσω όλοι κοιμόντουσαν και στο μπροστά ήμασταν ξύπνιοι οι μισοί, είπαμε ότι κατεβαίνουμε για κατούρημα και φεύγουμε. Την ώρα λοιπόν που κατουράω, ακούω από πίσω φωνές, με σύνθημα “γ....  ο ΠΑΟΚ και η Θεσσαλονίκη” . Η πρώτη μου σκέψη ήταν “τι γίνεται; ξύπνησαν οι πίσω και μας κάνουν πλάκα” ;  αλλά πριν προλάβει να ολοκληρωθεί η σκέψη αυτή αισθάνομαι ότι κάτι περνάει ξυστά στο κεφάλι μου. Εκεί κουμπώνομαι  γρήγορα και γυρνάω, και βλέπω άτομα που είχαν φτάσει μέχρι τη μέση της εθνικής οδού και μας πετούσαν πέτρες. Η ειρωνεία είναι ότι πολλούς από αυτούς τους γνώριζα, αφού γνώριζα αρκετό κόσμο από την τότε θύρα 7. Ακόμα δεν ξέρω γιατί αυτή τη φάση ΔΕΝ την λένε, αφού για να ξεκινήσουν μόνο ένα λεωφορείο και για που; για τούμπα, δεν ήταν τίποτα τυχαίοι γαύροι. Αυτό λέει η κοινή λογική, και αυτό λέω εγώ όχι σαν λογική, αλλά σαν γνώστης των ατόμων που ήταν μέσα. Η τότε εθνική οδός δεν είχε διάζωμα-νησίδα, αλλά απλά γραμμή. Οι γαύροι είχαν φτάσει μέχρι τη γραμμή και πετούσαν πέτρες (που ευτυχώς δεν έφαγα όταν κατουρούσα ακόμα, αλλά και στη συνέχεια που θα διαβάσετε μετά), χωρίς όμως να περνούν το δρόμο για να έρθουν τετ ατ τετ. Εμείς όμως είμαστε καμιά 20αριά άτομα που είμαστε ξύπνια οπότε ο πετροπόλεμος που έχει αρχίσει είναι άνισος. Παρόλα αυτά όμως δεν μασήσαμε, και αρχίσαμε και εμείς τον πόλεμο με ότι εφόδια βρίσκαμε, και ήταν και πολλά μάλιστα λόγω της περιοχής. Και εδώ τώρα αυτό που σας είπα “κρατήστε το”. Το πίσω λεωφορείο επειδή ήταν καινούργιο, έκανε όπισθεν σιγά σιγά σε φόβο μήπως σπάει κάνα τζάμι, και έτσι απομακρύνθηκε καμιά 50αριά μέτρα μακρυά προς τα πίσω, και έτσι δεν πήρε χαμπάρι κανείς τι ακριβώς γίνονταν. Τρέχοντας φτάνω στο λεωφορείο μας και μπαίνω μέσα για να ξυπνήσω τον κόσμο που κοιμόταν ενώ ταυτόχρονα άλλος τρέχει προς το λεωφορείο που έχει απομακρυνθεί, για να σηκώσει τους άλλους. Μόλις μπαίνω στο λεωφορείο φωνάζοντας ξυπνήστε κ.λ.π., πριν προλάβω να τελειώσω την πρόταση σπάει το τζάμι που περνούσα πριν μισό δευτερόλεπτο γεμίζοντάς με θρύψαλα. Την ώρα που έχω φτάσει μέχρι το τέλος του λεωφορείου να σιγουρευτώ ότι ξύπνησαν όλοι περνάει η δεύτερη πέτρα από μπροστά μου. Είναι και ο τελικός απολογισμός αυτός, τα 2 τζάμια που μας έσπασαν. Στο μεταξύ έχουμε βγει απο το 1ο λεωφορείο που λέγαμε έξω και συνεχίζουμε τον πετροπόλεμο που είχαν αρχίσει οι γαύροι, χωρίς όμως κανένας (ούτε αυτοί, ούτε εμείς) να περνάει τη γραμμή στη μέση του δρόμου. Έχει περάσει ήδη κάνα δεκάλεπτο και παραπάνω από την αρχή του πετροπόλεμου (που ακόμα και 10' πετροπόλεμος χωρίς "διαιτητή" είναι πολύ) που συνεχίζεται χωρίς να περνάει κανείς το δρόμο όμως. Ώσπου τελικά έχουν ξυπνήσει όλοι και από τα 2 λεωφορεία, και μαζευόμαστε όλοι μαζί, εκείνη την ώρα φτάνουν και τζιπάκια της χωροφυλακής (αυτή υπήρχε τότε), έπειτα από τηλεφωνήματα που έχουν κάνει από τα βενζινάδικα στην αστυνομία για τη φασαρία που γίνεται (φυσικά και δεν υπήρχε τότε κινητή τηλεφωνία) και μπαίνουν ανάμεσά μας, σε εμάς και τους γαύρους. Το αποτέλεσμα ήταν να σπάσουν τα τζιπακια (της εποχής εκείνης - μην φανταστείτε τίποτα cheroke, ήταν η τότε “αστυνομία πόλεων”, και η “χωροφυλακή”) απο τη μιά οι γαύροι από την άλλη εμείς. Το αποτέλεσμα ήταν τελικά να κάνουμε ένα καλό ντου περνώντας απέναντι, μόνο που ότι είχαν διαβάσει τη φάση οι γαύροι, και είχε ξεκινήσει ήδη το λεωφορείο τους στο ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΡΕΥΜΑ ΜΑΛΙΣΤΑ ΑΡΧΙΚΑ (για να προλάβουν να μπουν μέσα αυτοί που έτρεχαν να το προλάβουν), και σε προφανή συνεννόηση με τους μπάτσους, (αποδείχτηκε και εκ των υστέρων) το λεωφορείο τους έφευγε και αυτοί έμπαιναν ακόμα τρέχοντας. Το αποτέλεσμα ήταν να φύγουν, και ενώ θέλαμε να τους κυνηγήσουμε με το πούλμαν είχαν έρθει και ενισχύσεις της αστυνομίας από τη Λαμία και μας πήραν (αντί να πάρουν τους γαύρους πήραν εμάς) στο τμήμα Λαμίας για κάτι παραπάνω από  ώρα ώστε να έχουν φύγει αρκετά οπότε να μην ξανασυναντηθούμε.

Πρωτοσέλιδα αθλητικών εφημερίδων

Επικοινωνία

Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας

κάνοντας κλικ εδώ