Σκέφτηκα ότι έπρεπε να γραφτεί ένα άρθρο από έναν ΠΑΟΚτσή για το πως άρχισαν οι συνοδείες, τι συνέβαινε μέχρι τότε, και για ποιο λόγο άρχισαν οι συνοδείες, αλλά και τη “μεταμόρφωσή” τους στην πορεία. Πρέπει να γίνει ένα τέτοιο άρθρο γιατί τα χρόνια πέρασαν, οι παλαιότεροι δώσαμε τα σκήπτρα στους νεότερους, αλλά πρέπει να μάθουν και την ιστορία. Μέσα από αυτό το άρθρο οι παλαιότεροι ίσως συγκινηθούν (ειδικά όταν τα ακούνε από ΠΑΟΚτσή Πειραιώτη) σε κάποια γεγονότα, αλλά θα μάθουν και οι νέοι που ενδεχομένως δεν είχαν γεννηθεί τότε.

 Όταν άρχισα να πηγαίνω στον ΠΑΟΚ μόνος μου και εκδρομές με τον Πανελλήνιο Σ.Φ. ΠΑΟΚ ήμουν παιδί. Και όταν λέω παιδί, εννοώ πριν την εφηβεία. Βασικά στον ΠΑΟΚ μικρότερος που ήμουν με πήγαινε ο αδελφός μου που του το ζητούσα, και το έκανε για 2 λόγους:

  1. Πήγαινα μαζί του στον Πιερικό (ο αδελφός μου αυτός είναι Πιερικός) που έπαιζε τότε 'Α εθνική τη δεκαετία του '70 και αρχές του '80 με βασική προϋπόθεση πως αν του ζητούσα να με πάει λόγω του ότι ήμουν υπερβολικά μικρός για να πάω μόνος μου ( 7-8-9 ετών) στον ΠΑΟΚ, να με πάει. Και με πήγαινε για τον δεύτερο λόγο:

  2. Δε γούσταρε ΚΑΜΙΑ ομάδα από τις αεκ-οσφπ-παναθηναικο κ.λ.π., αλλά ήταν “φιλοΠΑΟΚτσής”, και ίσως το ότι είμαι ΠΑΟΚ, να οφείλεται σε ένα μεγάλο μέρος στον μεγαλύτερο αδελφό μου κατά 8 χρόνια, αφού όταν ήμουν παιδί πολύ μικρό (θυμάμαι σαν τώρα που ακούγαμε τον τελικό του 1974 σε ηλικία μόλις 6 ετών σχεδόν, αφού πριν πάω καν δημοτικό ήμουν ΠΑΟΚ και φυσικά ο μόνος ΠΑΟΚτσής από όλα τα παιδάκια της γειτονιάς) ο αδελφός μου με παρότρυνε στο να γίνω ΠΑΟΚ αφού όταν του έλεγα σε ηλικία 4-5 ετών ότι θα γίνω ΠΑΟΚ, μου έλεγε χαρακτηριστικά : ΠΑΟΚ γίνε. Ολυμπιακός αεκ και παναθηναϊκός μη γίνεις.

Όταν “μεγάλωσα”, σε ηλικία περίπου 13 ετών βρήκα το σύνδεσμο του ΠΑΟΚ όπου έγινα μέλος. Μετά από ένα χρόνο περίπου άρχισα τις εκδρομές με τον Πανελλήνιο Σ.Φ. ΠΑΟΚ Αθηνών με πρόεδρο τότε τον Δημήτρη Κωνσταντινίδη.

Εκτός όμως από τις εκδρομές, είχαμε τότε πολλές ομάδες στην Αττική, οπότε πήγαινα συχνά στο γήπεδο. Όταν όμως πηγαίναμε στα γήπεδα της Αττικής, συνήθως ερχόντουσαν από Θεσσαλονίκη ΠΑΟΚτσήδες και από την Παρασκευή το βράδυ, όπου έμεναν στο σύνδεσμο μας, και έκαναν και “βόλτες” μέσα στο κέντρο της Αθήνας. Τότε δεν υπήρχαν χαρακτηριστικά ομάδας όπως φανέλες κ.λ.π. , αλλά ήταν εποχές περίεργες όσον αφορά τον χουλιγκανισμό. Δηλαδή : Ζητούσαν π.χ. ταυτότητες. Ή άκουγαν προφορά. Θυμάμαι έδερναν κάποιους στη Θεσ/νίκη με τον ολυμπιακό στο λευκό πύργο (κρυφούς γαύρους) τους οποίους κατάλαβαν από το “αμέ” που λέγαμε εμείς εδώ, ενώ εκεί τότε έλεγαν το χαρακτηριστικό αντί του ναι αμέ, ,,,,, “ναι γεια”. Το αποτέλεσμα αυτών, ήταν να πηδήξουν κάποιοι και μόνοι τους στο Θερμαϊκό προκειμένου να σωθούν. Κάτι ανάλογο όμως γινόταν και εδώ, αλλά με μια σημαντική διαφορά: εμείς πηγαίναμε παντού, και χωρίς συνοδεία. Και ήρθαμε στο θέμα μας. Τη συνοδεία.

Όταν πήγαινες σε ένα γήπεδο τη δεκαετία του '80, έξω από αυτό (όπως και τώρα) ήταν αυτοί που πουλούσαν κασκόλ και καπελάκια. Σε όλα τα γήπεδα εδώ κάτω, όταν έπαιζε για παράδειγμα ολυμπιακος ΠΑΟΚ στο Καραΐσκάκη, πουλούσαν κασκόλ του ολυμπιακού και του ΠΑΟΚ. Αντίστοιχα και στη Φιλαδέλφεια και στη λεωφόρο. ΜΟΝΟ στην Τούμπα ήταν που πουλούσαν κασκόλ και καπελάκια ΜΟΝΟ του ΠΑΟΚ. Και αυτή η παράγραφος είναι σημαντική. Γιατί κάτι έδειχνε αυτό. Στο Καραΐσκάκη λοιπόν πηγαίναμε χωρίς συνοδεία, περνώντας μέσα από όπου χρειαζόταν για να φτάσουμε εκεί που έπρεπε.Οι μπάτσοι ερχόντουσαν βέβαια πάντα μετά τις μανούρες. Έτσι άρχισε η δεκαετία του '80. Με τους οπαδούς μας να έρχονται στη Βερατζερου και στην Ομόνοια που την κατάκλυζαν κυριολεκτικά (δε θα ξεχάσω στον αγώναbasketμε τηbenettonτο '93 αν θυμάμαι καλά,δεν φαινόντουσαν τα ξενοδοχεία από τις σημαίες του ΠΑΟΚ). Και όταν έφτανε η ώρα του αγώνα, τόσο οι “Αθηναίοι” ΠΑΟΚτσήδες όσο και οι Σαλονικείς, παίρναμε από κοινού το δρόμο για το γήπεδο. Χωρίς συνοδείες και τα ρέστα.Βέβαια το ίδιο κάναμε και σαν Πανελλήνιος Σ.Φ. ΠΑΟΚ στις εκδρομές εκείνη την εποχή που ήταν επικίνδυνες στις επαρχίες, αν αναλογιστεί κανείς ότι πηγαίναμε μόνοι μας 100-150 άτομα από Αθήνα στη Λάρισα, Πάτρα, Γιάννενα, Καστοριά κάποια χρονιά, Κατερίνη κ.λ.π. κ.λ.π. κλπ. και δεν είχες να κάνεις μόνο με τους αντίπαλους οπαδούς, αλλά και με την αστυνομία της ξένης πόλης.Προς τη μέση της δεκαετίας όμως, οι οπαδοί μας άρχισαν και έκαναν “έκτροπα” μέσα στην Αθήνα. Και όταν μιλάμε για έκτροπα μιλάμε π.χ. να πηγαίνουμε στη Φιλαδέλφεια, να γίνονται πλιάτσικα μέχρι να φτάσουμε, και να την αράζουμε στο άλσος και στο τέλος να παίζουμε ξύλο και με τους αεκτσηδες. Έτσι στην πορεία έδιναν διαταγή, να μας συνοδεύουν “άντρες” των ΜΑΤ για να προλάβουν μην κάνουμε εμείς καμιά μαλακία. Όχι για να μας γλυτώσουν δηλαδή. Μην πάει το μυαλό κανενός ότι οι συνοδείες γινόντουσαν για να γλυτώσουν εμάς.Σαν “ντόπιος” ήξερα ακριβώς το λόγο που ήταν οι μπάτσοι παρόν, αφού σαν τώρα θυμάμαι συνομιλίες τους:
“Θα έρθουν πάλι ΠΑΟΚτσήδες γαμώ την π... μου. Τα τσογλάνια δε μας αφήνουν σε ησυχία”. ή.... “έρχονται ΠΑΛΙ ΠΑΟΚτσήδες , θα έχουμε φασαρίες, και πόσο δε γουστάρω”. Αυτό έφερε την αστυνομία ενάντια σε εμάς που θέλαμε να είμαστε σε κάθε αγώνα. Έτσι μετά από τη χρονιά που πήραμε πρωτάθλημα άρχισαν οι συνοδείες, αλλά για να μας επιβλέπουν. Στην πορεία όμως αυτό άλλαξε. Άρχισαν να γίνονται πιο σκληροί, αφού σε κάθε αγώνα του ΠΑΟΚ τραυματιζόντουσαν αστυνομικοί, αλλά και ταλαιπωριόντουσαν γενικότερα. Εκεί γύρισε μπούμερανγκ σε μας, που άρχισαν να μας χτυπάνε σε κάποιους αγώνες όταν μας έβλεπαν πιο λίγους, δηλαδή όταν έβλεπαν ότι τους έπαιρνε.

Έτσι έρχεται η μέρα που βγήκε το σύνθημα “βουντου βουντου και μια καρφίτσα μαύρη, στον πούτσο μας θα κάθονται 10.000 γαύροι”. Ήταν τη δεκαετία του '90 πλέον, και όχι στο ποδόσφαιρο που κάναμε αποχή με τον Βουλινό, αλλά στο ΣΕΦ με τον ολυμπιακό. Εξού και το 10.000 γαύροι, αφού το γήπεδο χωρούσε 15.000, και ήμασταν 4.000-4.500 ΠΑΟΚτσήδες πορεία. Και όμως αυτήν την τεράστια πορεία τόσο σε αριθμό όσο και σε μάζα στην οδό Πειραιώς που είναι μικρή σε πλάτος, έτσι όταν η πορεία μας είχε φτάσεισχεδόνένα χιλιόμετρο μακρυά, οι τελευταίοι δεν είχαν ξεκινήσει ακόμα.Παρόλο τον κόσμο μας όμως, οι μπάτσοι βαρούσαν αμείλικτα και έκαναν συλλήψεις όποιον λάχαινε.Τέλος φτάσαμε στον Πειραιά όπου περίμεναν γαύροι που κυνηγήσαμε ενώ μας σταμάτησαν άλλα ΜΑΤ που περίμεναν εκεί (εκτός από τα ΜΑΤ που ερχόντουσαν μαζί μας).

Αυτή λοιπόν είναι η ιστορία για το πως άρχισαν οι συνοδείες, και να θυμάστε : ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ, δεν θελήσαμε συνοδεία γιατί ξέραμε πως ήταν χειρότερα.

Έχουν γίνει δεκάδες δεκάδων σκηνικά στα Αθηναική γήπεδα, όπου θα έπρεπε να ντρέπονται οι αντίπαλοι οπαδοί για αυτά που άφησαν να διαρεύσουν. Αλλά δυστυχώς για αυτούς, πάντα ήμασταν εκεί ώστε να μπορούμε να τους διαψεύδουμε, και προσωπικά γνωρίζω πολλά τόσο γιατί μεγάλωσα με τους φανατικούς γαύρους, όσο και το ότι πήγαινα στο γήπεδο και δεν χρειαζόμουν κάποιον να μου πει τίποτα. Μάτια είχα. Να πιάσουμε τότε που πήγαν να ανέβουν οι γαύροι στο πρωτάθλημα 1984-85 που πήραμε ; με ΠΑΟΚ - οσφπ 1-0 με πέναλτι του Κωστίκου;Εκεί τότε ήταν μέσα γαύροι. Που το ξέρω; Εκτός ότι τους ήξερα ότι θα ανέβαιναν, συναντηθήκαμεστο δρόμο. Να πούμεγια τώρα πρόσφατα κάπου στο 2003 με την αεκ στο ΟΑΚΑ;  (δυστυχώς δε μπορώ να θυμάμαι ακριβώς χρονολογίες όταν πηγαίνω στα γήπεδα πολλά χρόνια, από τα οποία τα περισσότερα σίγουρα σαν οπαδός "που δεν καθόταν καλά"). 

Πρωτοσέλιδα αθλητικών εφημερίδων

Επικοινωνία

Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας

κάνοντας κλικ εδώ