Έπειτα από πολλά πολλά χρόνια, θέλω να γνωρίσω μερικά πράγματα στους νεότερους ΠΑΟΚτσήδες, που λογικά δεν το γνωρίζουν επειδή δεν πήρε έκταση το θέμα ποτέ. Εμείς ήμασταν λίγοι, ενώ οι πολλοί (γαύροι) το έπνιξαν. Αυτό έγινε πριν 20 χρόνια στο ΟΑΚΑ.

Το 1983 λοιπόν πάθαμε ένα χουνέρι: στον τελικό με την αεκ, έχουμε φτάσει στο γήπεδο πορεία, και είχε κυκλίδες έξω από το ΟΑΚΑ τότε. Δηλαδή για να μπεις στον χώρο πριν μπεις στις κερκίδες, είχε κάγκελα. ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΠΗΓΑΙΝΑΜΕ ΚΑΠΟΥ, ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΣΥΝΟΔΕΙΑ, πηγαίναμε μόνοι μας παίρνοντας την ευθύνη των πράξεων μας.

Όταν έφτασε η μεγάλη πορεία της αεκ, έγινε το εξής λάθος (και τα λέω όλα επειδή είμαι αντικειμενικός) : Δικοί μας, αν και ήμασταν πολλοί, σε φόβο τράπηκαν σε φυγή πηδώντας τα κάγκελα για να μπουν στον μέσα χώρο. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα επειδή οι αεκτσηδες ήταν πολλοί που έρχονταν πορεία όχι από το τρένο αλλά από τη Ν.Ιωνία προφανώς (έτσι πιστεύω δηλαδή), οπότε εκ των πραγμάτων ο αριθμός τους ήταν πολύ άνω του ενός ηλεκτρικού που είχαμε έρθει εμείς, κάνουν ντου τρέχοντας από μακρυά, και όπως είπα οι δικοί μας άρχισαν να πηδάνε μέσα για να σωθούν. Κάποιοι είπαμε να μην πηδήξουμε και να μείνουμε, αλλά σε χρόνο ρεκορ, είχαμε μείνει το 1/3 από όσο ήμασταν πριν. Έτσι αρχίσαμε να πηδάμε με αποτέλεσμα να πιάσουν πολλούς δικούς μας (πάρα πολλούς) πάνω στα κάγκελα την ώρα που πηδούσαν ή και πριν προλάβουν να πηδήξουν αφού είχαμε φάει ένα “πούλημα” από τους ίδιους τους δικούς μας που ήδη ήταν μέσα. Και η ιστορία άφησε γραμμένο ότι μας “έθαψαν” οι αεκτσηδες, και ,,,, ήταν αλήθεια. Αυτό όμως το πάθημα, μας έγινε μάθημα, μέχρι που έρχεται η επόμενη χρονιά. Σαν Πειραιώτης ΠΑΟΚτσής εγώ, ήμουν στον Πανελλήνιο Σ.Φ. ΠΑΟΚ που τότε στεγαζόταν στη Βερατζέρου. Εκεί ήμασταν καμιά 100στή άτομα του Πανελληνίου ΣΦ ΠΑΟΚ ενώ ήρθαν περίπου 250 άτομα από Θεσσαλονίκη με τον τότε “αρχηγό” (για μένα Στρατηγό, αν και προσωπικά δε γούσταρα το Μάκη για “άλλους λόγους”) το Μανάβη. Πήραμε τον ηλεκτρικό και πήγαμε στο ΟΑΚΑ, που παίζαμε με τον ολυμπιακό, και αν θυμάμαι καλά ήταν η πρώτη χρονιά που έπαιζε ο ολυμπιακός στο ΟΑΚΑ σαν έδρα. Όταν φτάσαμε στο ΟΑΚΑ, ΠΑΛΙ οι πόρτες ήταν κλειδωμένες όπως και την προηγούμενη χρονιά με την αεκ. Επειδή ήθελε ώρες να αρχίσει ο αγώνας, κάτσαμε κάτω. Μετά όμως από καμιά ώρα περίπου, έσκασε η πορεία του ολυμπιακού και τη βλέπαμε από ένα χιλιόμετρο μακρυά. Αυτοί τι είχαν κάνει: ήρθαν με τον ηλεκτρικό, αλλά επειδή γνώριζαν ότι εμείς ήμασταν ήδη εκεί, περίμεναν και τον επόμενο και ίσως και τον μεθεπόμενο. Ο αριθμός ήταν όχι άνισος, αλλά κάτι παραπάνω αφού τους “μέτραγα” για κάνα τάλιρο ενώ εμείς ήμασταν από 350-450 άτομα. Όταν άρχισαν να τρέχουν (και εκεί ήταν το μεγάλο λάθος τους) ήταν ήδη περίπου 700-800 μέτρα μακρυά. Κάποιοι δικοί μας επειδή ήταν κλειδωμένα, πήγαν να πηδήξουν, τους οποίους σταματήσαμε, και μείναμε όλοι έξω ΚΑΘΙΣΜΕΝΟΙ μάλιστα χωρίς πολεμοφόδια. Η μαλακία των γαύρων ήταν άνευ προηγουμένου, αφού ενώ είχαν κάνει μόνο 200 μέτρα (δηλαδή για να φτάσουν σε εμάς ήθελαν πάνω από μισό χιλιόμετρο ακόμα), είχαν στάνταρ καμιά 50αρια τραυματισμούς από μόνοι τους, που πετούσαν καπνογόνα (τους πυρσούς που λένε και στη Θεσσαλονίκη) και πέτρες που πετούσαν για μας ΟΧΙ άσκοπα. Άσκοπα για αυτούς, αλλά για εμάς καλά έκατσε αφού αυτοτραυματίζονταν. Όσο έτρεχαν, τόσο κουραζόντουσαν όσο έφταναν προς εμάς, αλλά και παραπάνω αυτοτραυματισμούς είχαν. Η ΜΑΖΑ η τεράστια που είχε αρχίσει να τρέχει αρχικά, πλέον έμοιαζε με μια “σκόρπια διαδήλωση που την κυνηγούσαν μπάτσοι”. Έτσι έμοιαζε πλέον. Όταν έφτασαν στα 100 μέτρα περίπου μακρυά μας, τότε ήταν που σηκωθήκαμε και αρχίσαμε να παίρνουμε πέτρες που είχαν αρχίσει να φτάνουν, γιατί για κάτι λεπτά που πετούσαν πέτρες όπως είπα όχι μόνο δεν έφταναν, αλλά αυτοτραυματιζόντουσαν κιόλας. Εκεί ήταν που κάναμε το ντου κατευθείαν πάνω τους, και με πολεμοφόδια δικά τους.

Δεν θέλω να φανώ γραφικός, όπως άλλωστε με έχουν ονομάσει πάμπολλες φορές εδώ που ζω σαν “γραφικό ΠΑΟΚτσή της δεκαετίας του '80”, αλλά τα πράγματα έγιναν ως εξής, και είναι αλήθεια, δυστυχώς χωρίς πολλούς ΠΑΟΚτσήδες για μάρτυρες αφενός, αφετέρου ευτυχώς που ήμασταν τόσο λίγοι γιατί εκεί φάνηκε η ξεφτίλα των γαύρων: όταν τους κάναμε ντου με τις πέτρες τους και φτάσαμε σώμα με σώμα, η πορεία έχει πάρει τον πούλο προς τα πάνω πάλι χωρίς αντοχές αφού έκαναν την αρχική μαλακία να τρέχουν μια ώρα μακρυά από εμάς, και έχοντας πιάσει πάνω από 30-40 άτομα γαύρους που τους πατούσαμε κυριολεκτικά κάτω (τους θάψαμε θα έλεγα σαν παράδειγμα) και παίρνοντας καπνογόνα αναμμένα πεταμένα από πριν, κυνηγούσαμε και τους υπόλοιπους που τράπηκαν σε “άτακτη φυγή”.
Αφού στο τοπίο φαινόντουσαν πλέον οι γαύροι να τρέχουν προς τα πάνω πλέον σε απόσταση από εμάς και ασχολούμαστε με αυτούς που πιάσαμε, τότε άνοιξαν οι πόρτες που ήταν κλειδωμένες πριν. Τυχαίο;;;
Την ιστορία αυτή σας την είπα με όσο λιγότερα λόγια γινόταν. Το θέμα είναι οτι ΠΟΤΕ δεν ακούστηκε, ειδικά από γαύρους. Μάλιστα όταν το ανέφερα εδώ σε φίλους γαύρους την επόμενη μέρα, έκαναν τους Γερμανούς, ότι και καλά δεν ήξεραν τίποτα. Όταν λοιπόν παίξαμε με τον παναθηναϊκό, πάλι στο ΟΑΚΑ, εμείς βγήκαμε στο τέλος του αγώνα για να φύγουμε κανονικά! Εκεί μας σταμάτησαν τα τότε ΜΑΤ νταιλίκι, και μας κράτησαν στον χώρο έξω από το γήπεδο ώστε να φύγουν οι βάζελοι με τον ηλεκτρικό και να μην συναντηθούμε. Γιατί το λέω αυτό τώρα: γιατί στο περίμενε (είχε περάσει περίπου 45' από όταν τελείωσε ο αγώνας) είδα Κορυδαλλιώτες γαύρους που περνούσαν από δίπλα μας για να μπανίσουν φάτσες.

Φανταστείτε λοιπόν τι χουνέρι είχαν πάθει πριν λίγο καιρό (μερικές αγωνιστικές πριν) που ήρθαν γαύροι για ΠΑΟΚτσήδες σε αγώνα με τον παναθηναϊκό ! Ποιον; τον άσπονδο εχθρό τους. Και επειδή αυτά δεν τα γνωρίζει ο κόσμος, αλλά τα γνωρίζει ή όχι, είναι γεγονότα οπότε είναι ιστορία που έχουμε αφήσει. Και αυτή την ιστορία θα πρέπει να την ξέρει ο κόσμος.

Πρωτοσέλιδα αθλητικών εφημερίδων

Επικοινωνία

Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας

κάνοντας κλικ εδώ